Krótka opowieść o tym, jak powstał i rozwijał się nasz zbór.
Dubicze Cerkiewne to wieś gminna położona na kresach wschodnich w województwie białostockim. Ewangelia do Dubicz Cerkiewnych dotarła za pośrednictwem wierzących z miejscowości Zanowiny, znajdującej się na terenie obecnej Białorusi. Mieszkaniec Dubicz, Taras Tomaszuk, spotkał tych braci, gdy zatrzymali się w drodze powrotnej z Hajnówki w sąsiedniej miejscowości Mackiewicze, by mieć tam nabożeństwo. Bardzo mu przypadli do serca, uważał ich za apostołów i zaprosił do swego domu. Gdy za proszeni bracia przybyli do Dubicz, żona Tomaszuka nie zezwoliła na nabożeństwo w swoim domu. Udali się więc oni na dziedziniec cerkiewny. Tam zebrało się sporo ludzi, którym głosili Ewangelię i śpiewali pieśni o Jezusie. Następnie zaproszono ich do sąsiedniej wsi, gdzie odbyło się nabożeństwo, na którym rozdano literaturę i traktaty religijne. Zawiadomiona o tym policja zażądała, by ludzie pokazali te traktaty i po przeanalizowaniu ich policjanci orzekli, że nie ma w nich nic złego. Po kontroli zezwolono urządzać nabożeństwa pod warunkiem, że będą one meldowane u sołtysa. Taras Tomaszuk wysłał list do braci z Zanowin i zaprosił ich ponownie do swego domu. W wyniku tego zaczęły się odbywać regularne nabożeństwa w Dubiczach, które cieszyły się wielkim zainteresowaniem mieszkańców. W roku 1928 dwaj młodzi mieszkańcy Dubicz: Agafon Tomaszuk i Abraham Stepaniuk przyjęli chrzest w Kamieńcu. Byli to pierwsi członkowie zboru. Następnie w roku 1932 byli ochrzczeni L. Grygoruk i E. Masalski, a w roku 1934 siostry: O. Grygoruk, L. Zinczuk, N. Chilimoniuk oraz brat L. Dzida w miejscowości Stołpowiszcze porzez prezb. Łukasza Dziekuć-Maleja. Kilku braci z Dubicz pojechało do Zanowin. Tam przez zimę pracowali w lesie, mieli społeczność z miejscowymi zborownikami i ukończyli kurs dyrygencki. Po powrocie do Dubicz kupili instrumenty: gitarę, mandolinę i skrzypce. Założyli chór i zespół muzyczny. Zbór rozwijał się i wzrastał. Przełożonym był brat Leontij Dzida. Wzrost zboru został zahamowany przez działania wojenne.
Po wojnie Dubicze Cerkiewne były placówką zboru w Orli. Nabożeństwa przez wiele lat odbywały się w skromnym domku br. K. Onopryjuka, który był starszym zboru. Zborem opiekował się i raz w miesiącu Wieczerzy Pańskiej udzielał br. Stefan Hajdukiewicz, przełożony zboru w Orli, oddalonego 10 km od Dubicz. W zimie często br. Hajdukiewicz pokonywał tę odległość na piechotę, nie zważając na śnieg i mróz. W roku 1979, po zakończeniu Seminarium Teologicznego, do pacy na tym terenie został skierowany brat Anatol Skoworodko. Początkowo opiekował się dwoma zborami: Kleszczelowskim i w Dubiczach Cerkiewnych
Na XXV soborze Kościoła w roku 1984 Dubicze Cerkiewne z placówki podniesiono do rangi zboru. Braterstwo Skoworodko zbudowali drewniany dom mieszkalny z salą przeznaczoną na nabożeństwa. Przy niektórych pracach na budowie pomagali bracia ze zboru. W dniu 27 stycznia 1985 r. odbyło się uroczyste otwarcie sali z udziałem braci z Rady Kościoła m.in. br. M. Stankiewicza. Przez wiele lat działała przy zborze Szkółka Niedzielna. Na początku pomagały siostry z Hajnówki, a później samodzielnie przez braterstwo Skoworodko. Były też organizowane zimowiska z okolicy półkolonie letnie. Ofiarnie przy tym współpracował Zbyszek Krawczyk przywożąc dzieci z sąsiednich wsi. Obecnie dzieci dorosły. Wiele z nich stało się członkami zboru i zasiliły zbory w Warszawie, Białymstoku, Szczytnie i Bielsku Podlaskim. Zbór w Dubiczach współpracował ze zborami w Hajnówce, Orli i Kleszczelach. Dobrze też układała się współpraca z lokalnym Zborem Kościoła Zielonoświątkowego. Często odwiedzali nas też goście z Białorusi usługując słowem bożym i śpiewem. Jesteśmy Bogu wdzięczni za to, iż błogosławił naszą miejscowość swoją Dobrą Nowiną i do dziś przydaje wiernych zborowi.
Zbór liczy obecnie 19 członków. Spotykamy się co niedzielę o 10:00 przy ul. Parkowej 11a.
